Lieblingsseiten
Fotos
1 AlbumAlle anzeigen
Kostas KariotakisAm 9. Mai 2008 um 08:13 erstellt
Xaroula Amoiridou ΑΛΟΓΑ ΜΑΥΡΑ,ΘΙΑΣΟΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΟΥ,ΠΕΤΟΥΝΕ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΩΡΑ,ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.ΚΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΚΛΟΟΥΝ ΤΡΑΓΙΚΟΣ, ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΔΟΥΝΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ,ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΛΗ ΤΟΥ ΑΛΟΓΟΥ.
Anna Martini !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ♥
Alexis Kehagioglou ΠΛΗΡΩΝΩ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ,ΚΑΘΩΣ ΕΓΩ,ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ,ΕΜΕΙΝΑΝ ΠΑΝΤΑ ΕΡΜΑΙΑ ΤΩΝ ΔΙΣΤΑΓΜΩΝ ΤΟΥΣ ΚΙ ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ...Σ'ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ...
Xaroula Amoiridou ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΙ ΔΙΑΧΥΤΕΣ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ,ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΟΥΜΕ.ΣΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΑΣ ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΦΥΣΙΣ.ΣΤΟ ΣΩΜΑ,ΣΤΗΝ ΕΝΘΥΜΗΣΗ ΠΟΝΟΥΜΕ.ΜΑΣ ΔΙΩΧΝΟΥΝΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΚΙ Η ΠΟΙΗΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΠΟΥ ΦΘΟΝΟΥΜΕ.
Thodoriss Teo
Λέω τις ζωούλες που 'ναι κρεμαστές...
που δεν τις υποψιάζεται κανείς,
έτσι όπως ακολουθάνε σιωπηλές
και σκοτεινές και ξένες και θλιβές
το βήμα, την ιδέα μιας λυγερής
(κι αυτή δεν υποψιάστη), που στη γης
θα γείρουνε, θα σβήσουν σιωπηλές
Που δεν τις υποψιάζεται κανείς...
Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά
σαν άστρα κάποιας ώρας αυγινής...,
από τη σκέψη μιας περαστικής
που, για να τρέχει τόσο χαρωπά,
δεν είδε τις ζωές που σβηούν σιγά
σαν την ψυχή καντήλας αυγινής.
Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά...
Natalia
Πριν φτασουμε στη μεση αυτου του δρομου,
χασαμε τη χρυση πανοπλια...
Aggeliki Margariti
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.Και μονάχα η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουμε ...τους δρόμους,
το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοιΠαίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, του ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.
Markella Elisabeth Krocos
Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών,
οι αγάπες μας πικρά μας χαιρετάνε. Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες. Κι αν φούσκωσαν τα στήθη, κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, ας κλαις.
Niarxou Zoe Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης να δέσουν και μια πέτρα στο λαιμό τους. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν ...μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Alexandra Perot Καλό ταξίδι αλαργινό καράβι μου...
Nina
Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα στὴ νύχτα τοῦ Δεκέμβρη,
στὴ σκοτεινή, βαθιὰ δεντροστοιχία
μαζὶ πηγαίνουμε, μαζὶ καὶ ἡ μέρα θὰ μᾶς ἕβρει,
ὦ ἐρημικά, θλιμμένα μου στοιχεῖα.
Kiriakidis Kostas Καλησπερα καλη εβδομαδα μπήκα στα πενηντα μου στα εφιβικα μου χρονια η ποιηση δεν μπορουσες να εκφραστης με παθος και ρομαντισμο και ολο αυτο μου βγαίνη τώρα γιατι δεν φοβαμε δεν με νειάζη ο χλεβασμος
